Al heel mijn leven lang ben ik verwonderd door het impressionisme. Niet alleen de kunstvorm spreekt me aan, maar ook het gevoel erachter. Schilders met zoveel passie en gevoel voor hun kunst, dat de afwijzingen van de maatschappij ze niet uit het veld slaan. Het verhaal van Van Gogh, maar ook van bijvoorbeeld Monet, zijn zowel tragisch als hartverscheurend mooi. Toen ik een aantal maanden geleden deze ‘sterrennacht’ stof tegenkwam op een gordijnen kraam in Utrecht, was ik gelijk verliefd. Ik kocht hem echter niet meteen: ‘maak eerste even al je andere stoffen op, Renee’, bleef ik tegen mezelf zeggen. Week op week kwam ik de stof tegen, niemand die hem kocht of naar om keek. Misschien dachten ze allemaal wel hetzelfde als ik: prachtige stof maar wanneer ga je er ooit wat mee doen?
Op een zonnige zaterdag in januari kwam ik de stof voor de zoveelste keer tegen. Eerder die ochtend, in de trein onderweg naar Utrecht, kwam het liedje ‘Vincent’ van Don Mclean langs op shuffle. Het voelde als een soort laatste duwtje dat het nu echt zo ver was: vandaag ga ik de stof eindelijk kopen. Vol goede moed huppelde ik over naar het gordijnen kraampje: ja hoor hij lag er nog. Alsof er niemand naar om heeft gekeken al die maanden. Ik kocht allerlei bijpassende blauwe stoffen en eenmaal thuis ben ik ijverig aan de slag gegaan met een sketch. Na veel passen en meten heb ik gekozen voor dit ontwerp:
Ik begon met het maken van het korset. Het korset heb ik gemaakt uit 3 lagen. De onderste laag, dit is de laag die tegen mijn huid ligt, heb ik gemaakt van een ongebleekt katoen. Deze laag houdt ook alle belijnen vast. De belijnen zorgen ervoor de het korset structuur krijgt. De tweede laag is volledig verstopt tussen de lagen en kan je niet zien. Deze laag is gemaakt van fiberfill, ook wel bekend als ‘knuffelbeer vulling’. Deze fiberfill zorgt ervoor dat de belijnen van de eerste laag, niet zichtbaar zijn op de derde laag. Hierdoor krijgt de derde laag een ‘Schiaparelli’ stijl uitstraling. Schiaparelli staat bekend om haar super gladde korsetten waar geen belijn te zien is. Deze stijl bereikt zij door te werken met lamswol. De lamswol maakt ze heet met een strijkijzer en zo boetseert ze als het ware de lamswol om het lichaam heen. Helaas staat het er financieel niet ‘lamswol’ voor. Daarom ben ik gaan experimenteren met fiberfill (gemaakt van polyester). Mijn theorie was dat de plastic deeltjes onder hitte zouden smelten en dat ik dan de fiberfill kon boetseren naar mijn eerste korset laag. Tegen de tijd dat de plastic deeltjes waren afgekoeld, had de fiberfill een andere vorm. Deze theorie bleek deels te kloppen en ik kon de fiberfill boetseren naar de vorm die ik nodig had. Ter versteviging heb ik de fiberfill ook nog volledig met de hand vast genaaid aan de eerste korset laag.
De derde laag is de laag die je ziet op de foto. Ik heb gekozen voor een mix tussen de Sterrennacht stof en een matching blauwe velvet stof. Deze velvet stof heb ik op verschillende richtingen uitgeknipt zodat het licht elk patroondeel anders raakt. Dit is een subtiele knipoog naar het lichtgebruik van de impressionisten. Alle patroondelen van de derde laag, zijn verstevigd met vlieseline voor extra structuur. Deze drie lagen zijn alle lagen die het Sterrennacht korset rijk is! Het korset is verder nog versierd met gouden kettingen en draperende mouwen.
De gouden kettingen en het korset symboliseren hoe de impressionisten ‘vast’ zaten in de conservatieve denkwijzen hun tijd. Ik heb gekozen voor deze symboliek omdat in de geschiedenis, het korset vaak ‘symbool’ staat voor een beperkende (adem)ruimte (dat dit historisch gezien geen accurate weergave is van het korset, is een gesprek voor een andere keer). Dit symboliseert de beperkte ruimte die de impressionisten hadden om te experimenteren. Het verhaal van Monet is me hierbij altijd bijgebleven. Monet is in het begin van zijn carrière een zeer succesvolle schilder geweest. Zijn schilderijen volgde de geaccepteerde kunststromen. Toen hij ging experimenteren met het impressionisme, werd hem de rug toegekeerd.
De gouden kettingen staan, net zoals het korset, symbool voor 'vastzitten'. Ik heb gekozen voor kettingen omdat ik bij de symboliek van 'vastzitten' altijd denk aan iemand die helemaal geketend is. De kettingen symboliseren in principe hetzelfde als het korset, alleen kun je jezelf niet heel makkelijk vrijmaken uit een korset. De kettingen die eronder hangen, zijn echter makkelijk te breken en komen vrij simpel los. Dit symboliseert voor mij de overgang naar een tijd waarin het impressionisme een van de bekendste kunststromingen ter wereld wordt. Van Gogh zit vast in een tijd (het korset) waarin zijn kunst niet gewaardeerd wordt. Binnenkort komt er echter een tijd dat het impressionisme kan ontsnappen aan zijn kettingen. Ik heb de kettingen op zo'n manier opgehangen dat de ruimte ertussen lichtelijk de vorm aanneemt van impressionistische penseelstroken. De kettingen zijn aan de onderkant afgewerkt met de maan uit het schilderij Sterrennacht.
Onder het korset hangt een overrok. Deze rok zit vast met haak en oog sluitingen. Deze sluitingen heb ik met de hand vastgenaaid. Naast de overrok heeft de jurk ook een onderrok en twee organza mouwen. De organza mouwen zijn heel licht en dansen als het ware mee over de wind. Het mooie aan organza is dat als het beweegt, de stof hele mooi vormen maakt in de lucht. Elke keer dat de stof beweegt, maakt het een andere vorm die je nooit eerder hebt gezien en ook nooit meer gaat zien (kijk eens naar de onderstaande foto’s. In geen enkele foto beweegt de organza hetzelfde). Organza is vluchtig: snel in de lucht, snel op de grond. Dit representeert de vluchtigheid van het impressionisme. Impressionisten gebruikte snelle en grove penseelstreken om de vluchtigheid van een moment vast te leggen. Licht en beweging staan centraal bij het impressionisme: de schilders willen een voorbijgaand visueel vastleggen in plaats van details. De organza mouwen dienen als symboliek voor deze vluchtigheid.
De overrok en onderrok heb ik bewust heel simpel gehouden: geen plooien, geen interessante vormen. Waarom niet? Kijk eens naar dit zelfportret van Van Gogh. Als je kijkt naar zijn gezicht, dan zie je dat hier veel meer aandacht aan is besteed. Als je je ogen wat af laat dwalen, zie je al snel dat de details verminderen. Dit wou ik ook terugbrengen in mijn ontwerp. Het korset met de kettingen is het middelpunt en hoe meer je je ogen laat afdwalen, hoe ‘simpeler’ het ontwerp wordt.
Ik ben erg trots op dit ontwerp. Ik denk dat ik eer heb kunnen doen aan een van mijn favoriete schilderijen ooit. Op een dag hoop ik het schilderij in het echt te kunnen zien (als het er financieel niet ‘lamswol’ voor staat, staat het er al helemaal niet ‘reisje New York’ voor), tot die tijd kan ik genieten van de zonnebloemen in het Van Gogh museum. Wat vind jij van deze jurk? Laat het weten in de comments!
Nog meer foto's:
2 reacties
Echt als 1% van de creativiteit had die jij bezit dan was ik al gelukkig geweest. Wat een symboliek en oprecht gewoon een ode aan de kunst door het maken van kunst. Want dat is al jouw werk: KUNST! Wat kan jij eigenlijk niet?
Voor je het weet is je atelier zo groot dat de trip naar New York om het kunstwerk in het echt te bewonderen er aan komt <3
Wat een leuk idee van een schilderij een jurk maken. Mooi verwoord!